Baby wish wish

Nu even iets heel anders. Iets heel persoonlijk.
Ik zit al eventjes met een kinderwens. Maar ik ben bang. Bang dat ik niet iemand ben om moeder te zijn. Bang dat ik het misschien toch onderschat. Al weet ik natuurlijk dat het ons leven helemaal zal veranderen. Ik ben al een hele tijd bezig met blogs lezen en vlogs te kijken van moeders over het echte leven als moeder. Zet ook de voor en de nadelen op een rijtje. Maar ik denk dat ik het me te moeilijk aan het maken ben door overvloed van informatie. De afgesproken stop datum voor de pil is er bijna en ik begin nu precies een beetje koudwatervrees te krijgen. In het begin stond mijn vriend niet helemaal achter het idee, nu wel. Min of meer. Hij heeft ook schrik. Maar ergens voelt het alsof hij mij ook niet vertrouwt als mommy to be zijnde. Want ik ben nog verre van een perfecte huisvrouw en ben nogal onhandig op sommige momenten. Ik slaap graag en ben een type dat uitstelt. En dat weet ik van mezelf, echt wel. Maar alle begin is moeilijk. Ik weet dat ik me zal moeten aanpassen. En ik geloof wel dat ik het kan. Alleen is het niet gemakkelijk voor mij omdat ik mensen nodig heb die in mij geloven en me een duwtje geven in de juiste richting. Als ik dat niet heb twijfel ik teveel, zoals nu. Eerst kon ik niet wachten om zwanger te zijn, nu begin ik er onzeker over te zijn. En dan zeg ik ook tegen mezelf: nee, er komt geen kindje. Maar bij die gedachte weent mijn hart. Waarom mag ik geen moeder worden? Er zijn toch nog mensen die onhandig zijn als ik die kindjes hebben?

Het tweede wat mij doet twijfelen is nog een heel andere kwestie. Onze moeders. Al sinds het begin van onze relatie hebben wij het meeste ruzie over onze moeders. Dat is een heel lang en ander verhaal waar ik nu niet te veel ga over vertellen. Om in kort te vertellen. mijn schoonmoeder is iemand die overal mee wil met ons, overal, zelfs als we een uitje willen als date in de cinema wil ze er bij zijn. En dan kan mijn vriend bijna nooit nee zeggen, hij is een echt mama’s kindje. Dus dat terzijde wil mijn vriend dan dat ik zo weinig mogelijk contact heb met mijn moeder. Dus je begrijpt waar het wringt? Er zijn enkele dingen gebeurt in het begin van onze relatie met mijn moeder, maar ik heb het haar vergeven. Omdat we toen allemaal verkeerd waren. En het is en blijft mijn moeder, die 21 jaar lang voor mij gezorgd heeft als alleenstaande. Dus zelfs al is ze moeilijk van karakter, ze is mijn moeder. Dat gaat er niet in bij mijn vriend. Dus is mijn schrik, als we een kleine krijgen er nog meer problemen komen op moeder gebied. Want nu zijn daar soms al discussie’s over, terwijl het zelf nog zo ver niet is. Wat nog iets is waar ik schrik voor heb is het bemoeien van mijn schoonmoeder. Gebeurt nu al in het huishouden en ik heb schrik dat ik de kans niet zal hebben om mijn kind op te voeden op mijn eigen manier. Want net zoals op huishouden zal ze willen dat ik een kopie ben van haar. En dat kan niet. Zij heeft het ook moeten leren om voor een kind te zorgen, dus dan wil ik die ruimte ook. Als ik hulp nodig heb zal ik zelf wel hulp vragen. Ik hoop dat er niet constant op mijn handen gekeken wordt met een mening klaar want die stress kan ik missen als de pest.

Dan heb ik nog de kwestie met mijn zelf issues vooral over mijn werk die ik in een vorige blog schreef. Daarbij denk ik wat er nu belangrijkste is voor mezelf, die onvervulde kinderwens of meer uit mezelf halen? Dus daar pieker ik mij ook bij kapot, want hoe dan ook zal ik hier een keuze moeten maken. Want je kan helaas niet alles hebben wat je wil.

Dat terzijde zijnde mag ik ook niet alles in negatieve trekken. Want helaas is het niet voor iedereen vanzelfsprekend. Dus dan sla ik mezelf even in mijn gezicht om weer veel te ver te gaan nadenken.

Waarom springen we niet gewoon? Wie weet wordt ons leven rijker? Ik heb nog even tijd om na te denken. Alleen hoop ik dat ik mezelf niet nog meer gek maak. Eigenlijk zou ik alles even naast me neer moeten kunnen leggen. Alles laten rusten, want ik geef mezelf alleen nog maar meer stress. En dat is ook weer iets typisch aan ik.

Deze blog schrijven is voor mij eventjes alles op een rijtje zetten. Eens alles uit mijn hoofd zetten en neerschrijven. Dat bloggen werkt voor echt verlossend. Verlichtend.

Advertenties