Een beetje heel introvert

Zoals ik al eerder zei loopt mijn zwangerschap op zijn eind en hebben we binnenkort ons klein wondertje bij ons. Ik ben al een tijdje thuis vanwege zwangerschapsverlof en merk dat ik afgelopen weken meer en meer in mezelf keer. Ik ben altijd al liever alleen geweest met zo weinig mogelijk mensen om me heen. Maar de laatste dagen zit ik echt op een dieptepunt. Ik heb praktisch geen sociaal contact en ik geniet er alleen maar van. Ik ben niet verdrietig maar heb gewoon echt geen zin in hele gesprekken, vooral praten dan. Via sociale media heb ik het minder, daar heb ik wel nog mijn contacten. Ik denk ook dat het gewoon ook te maken heeft met mijn laatste weken, dagen, als in echt alleen, alleen. Natuurlijk vind ik het niet erg dat ik straks mijn kleine meid 24/24 bij me heb, het gene waar ik meer tegen op zie is in heb is al het andere sociale die er bij komt kijken, met andere. Ik weet dat dat erg klinkt, maar ik wil gewoon even alles van me af schrijven. Ik vind het moeilijk om toe te geven omdat ik het ergens ook wel absurd vind, en liever super sociaal zou zijn. Maar helaas, dat sociale heeft er nooit echt in gezeten. Ik praat makkelijker mee in gesprekken met diepere betekenissen dan in gesprekken over koetjes en kalfjes. Want zo een gesprekken houd ik heel moeilijk aan, loopt altijd dood met mij. Dat terzijde heb ik dan gelukkig wel een super sociale partner die mij gelukkig al goed genoeg kent en dat accepteert. En mij soms eens uit mijn schulp trekt wanneer nodig.

Ik heb het ook moeilijk met de ‘verplichtingen’ die bij sociaal contact komen kijken. Vooral dat dan. Ik houd van mensen die ik in weken niet hoor of zelf stuur maar toch normaal doen wanneer we terug praten. En dat zijn er heel weinig. Dat verplichte dagelijkse/wekelijkse eraan vind ik moeilijk, daarom dat ik ook heel weinig vrienden heb. Ik heb er ook niet meer nodig want ik weet wel op wie ik kan rekenen.

Waar ik dan wel van geniet is om mensen te helpen met te luisteren. Als mensen in mijn omgeving gewoon willen praten en gehoord worden ben ik dan wel de juiste persoon. Al zeg ik het zelf. Maar mijn eigen problemen, demons, die los ik dan weer liever zelf op. Zoals eens neerschrijven, of wel heel luidkeels meezingen met mijn favoriete muziek, misschien ook eens goed uithuilen terwijl er depri platen op staan. Voor mij is muziek echt de beste therapie die er is. Ik vertel niet graag aan andere wat er in mijn hoofd speelt omdat ik soms heel ver kan gaan in gedachten. En door heel weinig mensen begrepen word. Daarom houd ik het dan liever in mijn hoofd of op een blog.

Zo, terwijl ik hier verder lekker alleen in stilte verder denk, ben ik heel blij dat ik deels eens kon neerschrijven. Lucht op. Als ik het later terug lees zal het waarschijnlijk weer verdwijnen in de prullenmand, waar het misschien hoort, maar voor nu was het wat ik nodig had.

Advertenties

kleine momentjes van geluk

Hoi! Het is even geleden dat ik nog wat heb gepost, maar hier ben ik weer! Ik heb even heel wat positieve energie nodig voor de komende week door te komen. De aankomende hittegolf zie ik echt op tegen door mijn job. Ik ben verantwoordelijke in een wasserette, een grote industriële, waar het echt heel warm is op zich door allerlei warmte- en stoommachines. Dus als het buiten nog maar 25 is is het binnen al niet te ui te houden van de warmte, dus bij 33 of meer… Ik mag er niet aan denken. Dus daarom schrijf ik vandaag hier even kleine dingen neer die mij gelukkig maken in mijn dagelijks leven. Omdat ik de week wil starten met positiviteit.

  • Wakker worden met aan de ene kant van het bed mijn vriend en de andere kant onze kat die helemaal uitgerekt ligt, om dan even aan zijn buikje te kriebelen.
  • ‘S morgens na het opruimen/poetsen nog even een beetje buiten zitten genieten van het weer of een beetje tv zitten kijken vooraleer te vertrekken naar het werk.
  • De afwas die gedaan is, en keuken weer helemaal tip top in orde.
  • De knuffel/kus van mijn vriend voor hij vertrekt naar zijn werk.
  • Fris gewassen/gedoucht zijn en tanden gepoetst, zalig gevoel.
  • Naar het werk rijden met je favoriete muziek op en vensters open.
  • Na het werk de werkkleren uit en veiligheidsschoenen af.
  • Thuis komen.
  • Thuis welkomst van mijn vriend en kat.
  • Neerploffen in de zetel na een lange, drukke, warme werkdag.
  • Sokken uit.
  • Vermoeid in bed kruipen, heerlijk onder koele dekens.
  • En lekker gaan slapen.

Deze dingen zijn echt mijn geluksmomentjes op weekdagen. En zo heb ik weer mijn portie positiviteit binnen. De reden dat ik niet zo veel blog is doordat ik momenteel meer gefocust ben op 1 ding, en dat zijn baby’s. Doordat ik niet telkens over dat zelfde onderwerp wil terugkomen, blog ik niet zo veel momenteel. Typisch ik, typisch iedereen, als je iets dolgraag wil loopt je hart, ‘mond’ er van over toch. Ik kom snel weer terug!

Liefs Aferdita

Leef je eigen leven.

Ik zei jullie al dat ik een gevoelig mens ben. 1 van de dingen waar ik echt een absoluut grote hekel aan heb. Ongevraagd je oordeel of mening geven over iemand die je amper kent, of zelfs over iemand die je wel kent. En dan heb ik het over dingen zoals:

  • kijk wat die nu aan heeft staat hem/haar toch helemaal niet goed.
  • Wat steekt die de hele dag in hem/haar mond, beter een beetje gezonder gaan leven.
  • Waarom ga je nooit uit, je bent nog zo jong!
  • Waarom ga je nooit uit, wat een saai leven heb jij toch.
  • Zo moet je het niet doen, het moét zo!
  • Hoe jij het doet is niet goed, zo moét je het doen.
  • Kijk hoe ze omgaat met haar kinderen, dat zou nooit moeder/vader moeten zijn.
  • Ja je ziet, dat ligt weer aan de opvoeding.

En zo kan ik even door gaan. Ik word gewoon gefrustreerd als ik erover schrijf. We moeten toch niet allemaal een kopie zijn van elkaar. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen. Kies alleen voor jezelf. Kijk alleen naar jezelf. Ieder mens is anders. Ieder mens houd/geniet van andere dingen. Ieder mens heeft zijn eigen gewoontes. Ieder mens heeft zijn eigen manier. Je weet niet waarom iemand datgene doet of misschien niet graag doet. Je weet niets over de mensen hun leven, of persoon. Je ziet alleen alles uit jou perspectief. Ieder mens is maar mens.

Als iemand nu kleren draagt of schoenen of een kapsel die jij zelf echt niet leuk vind. Je kan dat niet leuk vinden, maar geef dan geen meningen zoals: dat mens kan zich dus niet aankleden. Zeg dan eerder: dat is iets wat ik persoonlijk niet zou dragen. Je mag je mening hebben, we hebben dat allemaal, maar kijk naar het groter plaatje. Als die persoon dat draagt is dat omdat men er zich goed in voelt en dat gewoon wilt dragen. Waarom moeten wij er dan ongevraagd een mening over hebben? Daarom draait het toch in het leven? Je leven leven zoals jij dat zelf wilt? Volop en zonder rem, alles doen/dragen wat jíj graag doet/ziet.

Neem nu iemand die de hele dag brol eet, ja het is ongezond. Die persoon zal dat ook wel weten. Maar ieder is baas over zijn eigen lichaam, het is onze eigen keuze wat we ermee gaan doen. Iemand die vol tattoo’s staat, zelfs al vind jij dat niet tof, maakt toch niet uit. Het is jou lichaam niet! Of een manier van werken? Al doende leert men. Ieder heeft zijn eigen manier van bv huishouden, organiseren, … Zelfs al doen ze in jou ogen iets verkeerd, omdat jij dat anders doet, laat hen toch doen? Als ze ‘fouten’ maken leren ze er zelf wel uit, en misschien werkt die andere manier voor hen gewoon beter? En zo kan ik nog even doorgaan.

Probeer gewoon te begrijpen dat wat jij zo doet er 10 anderen nog elk anders gaan doen. Of wat jij leuk vind, die 10 anderen dan helemaal niet leuk vinden. Ieder is eigen. We zijn allemaal hetzelfde maar toch anders.

Want daar draait het leven toch om? De vrijheid hebben om jezelf te kunnen zijn. Op alle gebied.

En zo was dit mijn mening over alle ongevraagde meningen. Bedankt om het lezen.

Ik begrijp ook niet waar een ander zich zo druk om maakt Het is mijn leven, zoals ik het wil leven Ik maak nooit ruzie, laat mij nu toch met rust Ik leef m’n leven, zoals ik dat wil Ik bemoei me toch ook niet met een ander

Liefs Aferdita x

June, zelf issues #persoonlijk

Als je een onaangenaam gevoel hebt, pak het dan niet vast om het van alle kanten te bekijken. Laat het met rust, zodat het kan stromen.

De golf van emotie zal uit zichzelf terugwijken als je hem maar niet voedt door erbij stil te blijven staan. 

– Haemin Sunim

Juni was voor mij vooral een maand waar ik bij veel dingen stil stond, dingen uit mijn leven. Want zoals ik al zei verdrink ik mezelf vaak in gedachten. Ik pieker echt veel te veel, en juni bracht me weer mijn diepte punt. Enkele maanden geleden had ik een soort van break down. Ik vond het nut niet van mijn leven, had niet echt een doel waar ik op af ging. Kon nergens nog mijn frustraties kwijt. Geen dingen waar ik goed in ben. Altijd over me heen laten lopen, enzo verder. Je kan het gerust heel wat zelf beklag noemen. Ik voelde alles zo intens.

Toen ben ik gestart met het idee om terug te gaan bloggen. Ben normaal niet iemand van veel woorden, maar bij schrijven lukt dit heel wat beter. Herkenbaar voor velen toch. Ik wou toen ook terug fotograferen maar had toen geen camera meer. (Wie me een beetje volgt weet dat ik er sinds gisteren terug 1 heb.) Dus ik probeerde te schrijven maar het lukte niet zo. Alles wat ik schreef en bleef denken was vooral in negatieve zin. Ik nam er even vrede mee en liet alles gewoon zijn vrije gang. Ik beet op mijn tanden en waande me tevreden.

Nu bracht deze maand weer een break down. Ik weet het… Ik ben er niet trots op. Veel word gezegd dat je je geluk zelf maakt of je tevredenheid zelf kiest. Nou voor mij kan dat soms heel moeilijk zijn, en vooral op zelfliefde. Ik wil dan niet dat negatieve meisje zijn maar ze komt en neemt me helemaal over. Deze keer ging het weer over het nut van mijn leven, dat doelloos rond dwalen, en vooral over mijn werk. Toen ik naar school ging kampte ik heel wat met mijn groot zelfvertrouwen probleem. Nog meer dan nu. Voelde me nergens goed voor, hoorde nergens bij. Dus toen ik 18 werd, zat toen in het 5de middelbaar, heb ik er de brui aan gegeven. Zonder getuigschrift, zonder diploma. Ik weet het, heel dom van me. Ben toen gestart met werken waar ik mijn vakantiejob deed, in een industriële wasserij. Ik zit daar nu nog steeds. 7 jaar later. En nu begint mijn spijt, mijn spijt en besef omdat ik weet dat ik meer kan, maar vast zit. Ik ben sinds een jaar gepromoveerd tot avond verantwoordelijke. Ik verdien al iets meer en ben best wel trots dat ik daar al sta, want ik ben 1 van de jongste mensen die er werkt. Maar mijn interesse valt stilletjes weg… Ook vind ik het moeilijk omdat je als verantwoordelijke vooral sociale vaardigheden moet hebben. Ik dacht dat dit beter ging lukken na een tijdje maar het loopt nog altijd niet van een leien dakje. Want eigenlijk werk ik liever zelfstandig. Alleen. Ik ben graag eens alleen. En dat is nu het tegenovergestelde van wat ik moet doen.

afterlightimage-15

Juni bracht me ook ergens een beetje verlichting. Ik oefen er elke op. Ik schrijf deze blog ook als soort afsluiting van deze negatieve gedachten. Ik ben nu op zoek naar oplossingen, om het ‘probleem’ aan te pakken. En verder moet ik tevreden zijn met wat ik nu heb. Ik heb een vaste job. Een vast inkomen. Kan alles betalen met af en toe nog eens cadeautjes voor mijn liefde of mezelf. Dus wat klaag ik nou?! Ik kocht afgelopen maand het boek ‘dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ van zenmonnik Haemin Sunim, ben het boek heel langzaam aan het uit lezen omdat ik alles wil begrijpen. En vooral wil oefenen op het accepteren van wat is en mijn negatieve gevoelens niet te blijven voeden. Een hele opdracht. Ik hoop dat het me lukt. Ik voel mij toch al iets beter dan enkele weken geleden. Als het boek uit is vertel ik er wel meer over. Ik geef je bij deze blog al enkele quotes uit het boek om bij na te denken.

afterlightimage-16

afterlightimage-14

 

 

Dankjewel voor het lezen van mijn blogs, Liefs, Aferdita.