June, zelf issues #persoonlijk

Als je een onaangenaam gevoel hebt, pak het dan niet vast om het van alle kanten te bekijken. Laat het met rust, zodat het kan stromen.

De golf van emotie zal uit zichzelf terugwijken als je hem maar niet voedt door erbij stil te blijven staan. 

– Haemin Sunim

Juni was voor mij vooral een maand waar ik bij veel dingen stil stond, dingen uit mijn leven. Want zoals ik al zei verdrink ik mezelf vaak in gedachten. Ik pieker echt veel te veel, en juni bracht me weer mijn diepte punt. Enkele maanden geleden had ik een soort van break down. Ik vond het nut niet van mijn leven, had niet echt een doel waar ik op af ging. Kon nergens nog mijn frustraties kwijt. Geen dingen waar ik goed in ben. Altijd over me heen laten lopen, enzo verder. Je kan het gerust heel wat zelf beklag noemen. Ik voelde alles zo intens.

Toen ben ik gestart met het idee om terug te gaan bloggen. Ben normaal niet iemand van veel woorden, maar bij schrijven lukt dit heel wat beter. Herkenbaar voor velen toch. Ik wou toen ook terug fotograferen maar had toen geen camera meer. (Wie me een beetje volgt weet dat ik er sinds gisteren terug 1 heb.) Dus ik probeerde te schrijven maar het lukte niet zo. Alles wat ik schreef en bleef denken was vooral in negatieve zin. Ik nam er even vrede mee en liet alles gewoon zijn vrije gang. Ik beet op mijn tanden en waande me tevreden.

Nu bracht deze maand weer een break down. Ik weet het… Ik ben er niet trots op. Veel word gezegd dat je je geluk zelf maakt of je tevredenheid zelf kiest. Nou voor mij kan dat soms heel moeilijk zijn, en vooral op zelfliefde. Ik wil dan niet dat negatieve meisje zijn maar ze komt en neemt me helemaal over. Deze keer ging het weer over het nut van mijn leven, dat doelloos rond dwalen, en vooral over mijn werk. Toen ik naar school ging kampte ik heel wat met mijn groot zelfvertrouwen probleem. Nog meer dan nu. Voelde me nergens goed voor, hoorde nergens bij. Dus toen ik 18 werd, zat toen in het 5de middelbaar, heb ik er de brui aan gegeven. Zonder getuigschrift, zonder diploma. Ik weet het, heel dom van me. Ben toen gestart met werken waar ik mijn vakantiejob deed, in een industriële wasserij. Ik zit daar nu nog steeds. 7 jaar later. En nu begint mijn spijt, mijn spijt en besef omdat ik weet dat ik meer kan, maar vast zit. Ik ben sinds een jaar gepromoveerd tot avond verantwoordelijke. Ik verdien al iets meer en ben best wel trots dat ik daar al sta, want ik ben 1 van de jongste mensen die er werkt. Maar mijn interesse valt stilletjes weg… Ook vind ik het moeilijk omdat je als verantwoordelijke vooral sociale vaardigheden moet hebben. Ik dacht dat dit beter ging lukken na een tijdje maar het loopt nog altijd niet van een leien dakje. Want eigenlijk werk ik liever zelfstandig. Alleen. Ik ben graag eens alleen. En dat is nu het tegenovergestelde van wat ik moet doen.

afterlightimage-15

Juni bracht me ook ergens een beetje verlichting. Ik oefen er elke op. Ik schrijf deze blog ook als soort afsluiting van deze negatieve gedachten. Ik ben nu op zoek naar oplossingen, om het ‘probleem’ aan te pakken. En verder moet ik tevreden zijn met wat ik nu heb. Ik heb een vaste job. Een vast inkomen. Kan alles betalen met af en toe nog eens cadeautjes voor mijn liefde of mezelf. Dus wat klaag ik nou?! Ik kocht afgelopen maand het boek ‘dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ van zenmonnik Haemin Sunim, ben het boek heel langzaam aan het uit lezen omdat ik alles wil begrijpen. En vooral wil oefenen op het accepteren van wat is en mijn negatieve gevoelens niet te blijven voeden. Een hele opdracht. Ik hoop dat het me lukt. Ik voel mij toch al iets beter dan enkele weken geleden. Als het boek uit is vertel ik er wel meer over. Ik geef je bij deze blog al enkele quotes uit het boek om bij na te denken.

afterlightimage-16

afterlightimage-14

 

 

Dankjewel voor het lezen van mijn blogs, Liefs, Aferdita. 

Advertenties

It’s a bored kind of life

Ik schrijf zo graag maar ik heb eigenlijk echt niks boeiends om over te vertellen. Ik wil zo graag iets maken met dit blog, een keer een hobby volbrengen. Want echt, ik ben een opgever, op alle gebieden. Een beetje tegen gas en ik sla helemaal dicht. Ik heb overal bevestiging voor nodig en kan alleen met goeie ideeën komen als ik me 100 procent zelfzeker voel. Heel weinig dus. Ik heb eigenlijk helemaal niks te doen in mijn dagelijks leven, ik heb geen hobby’s, heb niks waarvan ik in uitblink of echt goed in ben. Mijn leven bestaat gewoon uit 8u gaan werken, een job waar ik niet echt trots op kan zijn. Gewone arbeidster. En dan gewoon wekelijks het huishouden, poetsen, afwassen, koken, wassen, strijken. En that’s it. Dat is mijn leven, saai he? Ik vraag me echt af of ik de enige ben die eigl geen hobby’s heeft. Wel eigl zou schrijven mijn hobby kunnen zijn als ik leuke ideeën had. Maar die zijn soms heel ver te zoeken. Het enige wat ik dan doe is meelopen met mijn vriend naar de dingen die hij graag doet. Want ik heb echt nooit leuke ideeën om iets te gaan doen. Dat is ook 1 van de redenen waarom ik wil gaan bloggen… misschien doe ik dan eens leuke dingen die ik echt leuk vind gewoon omdat ik erover kan schrijven. Wie weet.

Zoals ik al zei ben ik een piekeraar. En dan vooral over mijn leven. Waar sta ik op dit moment, van waar kom ik, waar gaat mijn leven naartoe. Veel te veel dingen spoken door mijn hoofd. En meestal eindigt het dan precies telkens weer tot de conclusie: ik ben een saai mens. En daarna een grote huilbui. Weer. Dankjewel overgevoelige zelf.

Waarom ik zo overgevoelig ben? Word dat overgegeven van ouders op kind? Ligt dat aan de opvoeding? Of is het gewoon allemaal hoe ik ontwikkeld ben? Het enige wat ik weet is dat mijn moeder ook heel gevoelig is. Mijn ouders zijn op vroege leeftijd gescheiden. Mijn vader liet me min of meer in de steek. Wel niet echt, maar zo voelde het wel. Hij maakt het nu wel goed maar een deel van mijn jeugd is alles zo anders geweest. Door de week was ik bij mijn moeder en ‘sweekends naar mijn vader. Die een andere vrouw had, waar hij nu 2 kinderen mee heeft. Ik kan je verzekeren dat het soms wel pijn doet om te zien hoe een gelukkig gezinnetje hij nu heeft en hoe hij er voor zijn kinderen is. Nog steeds. Mijn moeder was niet echt welstellend dus als kind heb ik ook dingen gemist. Ik had alles wat ik nodig had, begrijp me niet verkeerd. Maar verjaardagsfeestjes met vrienden bij mij thuis heb ik nooit gehad. Schoolreisjes moest ik soms ook eens overslaan. De nieuwste speeldingetjes die iedereen had had ik net niet. Wat ik daardoor wel meegekregen heb is dat ik niet zo voor materialisme ben, en alles zou geven van mezelf aan een ander zo dat die zou gelukkig zijn. Soms niet goed, zeker niet voor hen die ervan profiteren, maar laat dat nu net 1 van de kantjes zijn van mezelf die ik niet wil verliezen. Nou genoeg gekraaid hierover. Ik hoop dat ik de volgende keer een super happy blogje kan schrijven, want anders word het hier te neerslachtig toch…

van jezelf houden

Nu leg ik mezelf even ‘bloot’. Mijn groot zelfvertrouwen probleem. Ik zeg groot omdat ik er veel mee worstel in het dagelijks leven. Met ouder worden werd dit wel al beter. Wel eigenlijk bedoel ik dat ik nu meer kan ‘doen alsof’, en ik kan nu al meer die knop omdraaien. Ik werd er al sterker in. En ik weet zeker dat ik op een dag van mezelf zal houden. Ooit. 

Ik heb mijn studies niet afgemaakt omdat ik mezelf altijd minder vond dan een ander, waardoor ik me echt heel slecht voelde op school. Ik vergelijk mij met bijna elke vrouw waar mijn vriend naar kijkt of tegen spreekt. Ik twijfel aan alles wat ik doe. Ben heel afhankelijk. Heb altijd bevestiging nodig. Ik ben vooral heel ontevreden over hoe ik eruit zie. Meestal ontwijk ik spiegels. Soms durf ik geen schmink op. Voor de ver gezochte redenen, dat iedereen me zal aankijken en denken: die denkt ook dat die schmink haar er beter doet uit zien, niet dus. Ik kan moeilijk om met kritiek. Als ik voor de eerste keer met nieuwe kleren aan buiten ga, ben ik rad nerveus. Zie ik mensen kijken ben ik zelf al bezig wat in hun hoofd om gaat, hun mening over mij. Ik hoorde nooit echt ergens bij, heel simpel, omdat ik mezelf altijd af sluit tegenover anderen. Ik pas me altijd aan anderen aan. Ik vertrouw heel moeilijk nieuwe mensen. Ik denk dat ik de lelijkste en domste ben van de hele wereld. Ik vergelijk mijn leven met dat van andere. Wel ik vergelijk mijn leven met bekende mooie mensen. Terwijl we allemaal hetzelfde zijn, en dat weet ik maar toch. Toch worstel ik dagelijks met bovenstaande dingen.

Maar tegenwoordig heb ik al meer goede dagen dan slechte. En daar ben ik trots op.

I’m learning to love myself, it’s the hardest thing i’ve ever done.

road to the sunset