kleine momentjes van geluk

Hoi! Het is even geleden dat ik nog wat heb gepost, maar hier ben ik weer! Ik heb even heel wat positieve energie nodig voor de komende week door te komen. De aankomende hittegolf zie ik echt op tegen door mijn job. Ik ben verantwoordelijke in een wasserette, een grote industriële, waar het echt heel warm is op zich door allerlei warmte- en stoommachines. Dus als het buiten nog maar 25 is is het binnen al niet te ui te houden van de warmte, dus bij 33 of meer… Ik mag er niet aan denken. Dus daarom schrijf ik vandaag hier even kleine dingen neer die mij gelukkig maken in mijn dagelijks leven. Omdat ik de week wil starten met positiviteit.

  • Wakker worden met aan de ene kant van het bed mijn vriend en de andere kant onze kat die helemaal uitgerekt ligt, om dan even aan zijn buikje te kriebelen.
  • ‘S morgens na het opruimen/poetsen nog even een beetje buiten zitten genieten van het weer of een beetje tv zitten kijken vooraleer te vertrekken naar het werk.
  • De afwas die gedaan is, en keuken weer helemaal tip top in orde.
  • De knuffel/kus van mijn vriend voor hij vertrekt naar zijn werk.
  • Fris gewassen/gedoucht zijn en tanden gepoetst, zalig gevoel.
  • Naar het werk rijden met je favoriete muziek op en vensters open.
  • Na het werk de werkkleren uit en veiligheidsschoenen af.
  • Thuis komen.
  • Thuis welkomst van mijn vriend en kat.
  • Neerploffen in de zetel na een lange, drukke, warme werkdag.
  • Sokken uit.
  • Vermoeid in bed kruipen, heerlijk onder koele dekens.
  • En lekker gaan slapen.

Deze dingen zijn echt mijn geluksmomentjes op weekdagen. En zo heb ik weer mijn portie positiviteit binnen. De reden dat ik niet zo veel blog is doordat ik momenteel meer gefocust ben op 1 ding, en dat zijn baby’s. Doordat ik niet telkens over dat zelfde onderwerp wil terugkomen, blog ik niet zo veel momenteel. Typisch ik, typisch iedereen, als je iets dolgraag wil loopt je hart, ‘mond’ er van over toch. Ik kom snel weer terug!

Liefs Aferdita

Advertenties

Ode aan mijn huisdier: Mr Tiger Poes.

Ik heb eens geprobeerd een hond te nemen, maar dat lukte dus helemaal niet. Ik weet nog, in de zomer van 2016, we stopten onverwachts in een dierenasiel. En daar zaten een paar Siberische Husky-pups. met bruin-witte vacht en prachtige helder blauwe ogen. Der was er 1 dat er voor ons uitsprong. Ik had nog nooit een hond gehad dus ik wist totaal niet wat dat in hield, mijn vriend ook niet. Dus eventjes over nagedacht en toen nog dezelfde dag de hond meegenomen en spullen gekocht. Halsoverkop en helemaal naief. Helemaal ervan overtuigd dat alles wel zou goed komen… Maar dus helemaal niet, na 1 maand begonnen de ‘problemen’. Ik liep enorm gestrest door de hond, hij huilde heel de dag door en als hij me zag beet hij in mijn kleren van enthousiasme. Eventjes was dat leuk maar toen begon hij echt me pijn te doen. Ik was ook te soft. Mijn vriend wou hem toen alleen buiten laten omdat hij nog niet afgeleerd was en zijn behoeften altijd binnen deed. Ik wou hem overdag binnen bij ons omdat ik het zielig vond dat hij alleen moest zitten. Dus na enkele discussies tussen ons hebben we toen beslist een nieuw baasje te zoeken. Ik deed een oproep op facebook waar ik eerlijk in vertelde dat ik het had onderschat en iemand zocht die overweg kon met Huskies. En ik vond ook iemand, een meisje uit Nederland die er enorm goed voor zorgt. Op dat moment was mijn hart zo verscheurd van verdriet, maar achteraf bekeken ben ik blij dat we dat beslist hebben. Dus Conclusie hieruit, geen honden meer in huis. Ik ben en blijf een kattenpersoon.

2 maand na onze les met de hond beslisten we om een katje in huis te nemen. Daar was ik niet vreemd mee dus ik wist waar ik aan begon. En iedereen weet dat een kat meer op zichzelf kan leven dan een hond. Dus we gingen naar een asiel waar net een nieuw nestje kittens was gebracht. Der waren 4 kittens, 2 zwartjes met een klein wit vlekje onder de hals, een gestreept bruintje en een rostje. Voor we naar het asiel gingen hadden ik en mijn vriend al elk voorgesteld welke kat we wilden. Ik een zwart met wit, hij een rostje. Dus dat nestje was ideaal. Uiteindelijk werd mijn vriend verliefd op het gestreepte katje en volgde ik er in. We mochten hem enkele dagen later halen. Noemden hem Tiger, en sinds is hij echt ons kindje. Hij is nu bijna 2 jaar bij ons en ik zou hem niet meer kunnen missen.

Hij is echt ons alles. Hij komt bij ons slapen in bed, als we tv kijken komt hij bij ons liggen. Spinnen, slapen, gek doen. Hij is ook heel speels, en vooral soms een kwade poes. Maar we houden van hem. ’s avonds in huis loop ik vaak gewoon in een shirtje zonder broek of in short. Wel sinds Tiger bij ons is zijn mijn benen een echt slachtveld. Ik heb al veel gevloekt van de pijn als hij telkens achter mijn benen en voeten aan holt en zich vast klamt met zijn nagels. Maar het is hem snel vergeven. Als ik mij douch, zit hij nestjes te wachten bij me in de badkamer. Doe ik de afwas of sta ik te koken is hij daar. Doe ik eens een dutje, komt hij bij me kroelen. Echt hij maakt mijn leven rijker. Wat hij ook doet is als we een balletje gooien, het mooi terug bij ons brengen om het nog eens te gooien. Echt hilarisch, daar is hij net als een hond. Hij kan soms ook echt op een grappige manier zitten of liggen. Dan neem ik meestal snel even mijn gsm om er foto’s van te maken. Dus 90% van de foto’s op mijn gsm zijn van Tiger. Echt. Ik deel er enkele met jullie. En ga nu weer verder kroelen met mijn beste vriendje.

 
{Ik zou graag eens weten of mijn blogs gelezen worden. En zo ja, wat kan er beter? Ik hoor het graag… Liefst op een aardige manier. Alvast bedankt. }