Welkom Canon EOS 2000D !

Vandaag heb ik me zelf eens verwend! Eindelijk! Ik heb weer een fototoestel! Was al enkele weken aan het zoeken en nadenken over welk merk etc. Want,eerlijk, technisch ken ik er niet veel van. Heb me laten helpen door het lezen van reviews online en een vriendin. Was ook aan het wachten tot de solden natuurlijk. Heb deze gehaald in Vanden Borre, in solden weliswaar met de 2 lenzen: EF-S 18-55 IS II & EF 75-300 III + TAS & SD !!

Fantastisch toch! Ik kan nu eindelijk terug zelf mijn foto’s maken en genieten van de fotografie. Ik kon niet snel genoeg thuis zijn om hem te gaan uit testen. De eerste test foto’s zijn nu vooral van mijn huis en mijn kat. Die denk ik al genoeg heeft van mij met die camera in de hand. Ik hou er echt van! En nieuwe dingetjes zijn altijd zo leuk!

Ik heb vroeger ook een camera gehad, een Sony, maar had geen goede lens zitten. Te weinig zoom, en te weinig geld om te investeren in deftige lenzen. Dus die is de deur uit gegaan en na 5 jaar heb ik er eindelijk terug 1! Ik heb altijd een passie gehad met foto’s maken. Ik geniet er echt van. Vroeger was het mijn droom om er mijn beroep van te maken. Maar de lessen en de toestellen waren toen te duur, mijn moeder stond er alleen voor tijdens mijn opvoeding. Lessen heb ik nog altijd niet gevolgd en zit er ook niet meteen aan te komen. Het is nu vooral mijn hobby, ik zie wel wat de toekomst brengt. Nu zal ik vooral terug genieten om de kleine dingen te fotograferen en foto’s bewerken. Want dat vind ik ook super leuk, heb wel 100en apps staan op mijn Iphone. Mijn favoriete apps momenteel zijn ‘Afterlight 2’ en ‘Ps Express’. Dat veranderd van tijd tot tijd eens. Al zijn het meestal dezelfde soort effectjes die ik kies. Ik heb de komende week verlof, dus heb ik uitgebreid de tijd voor uit te testen en meer weer uit te leven bij het maken van foto’s. Vandaag was voor mij echt al een topdag! Ik voel me echt een gelukkig kind!

Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik sluit af met enkele van mijn eerste test foto’s van vandaag!

Liefs, Aferdita

Ode aan mijn huisdier: Mr Tiger Poes.

Ik heb eens geprobeerd een hond te nemen, maar dat lukte dus helemaal niet. Ik weet nog, in de zomer van 2016, we stopten onverwachts in een dierenasiel. En daar zaten een paar Siberische Husky-pups. met bruin-witte vacht en prachtige helder blauwe ogen. Der was er 1 dat er voor ons uitsprong. Ik had nog nooit een hond gehad dus ik wist totaal niet wat dat in hield, mijn vriend ook niet. Dus eventjes over nagedacht en toen nog dezelfde dag de hond meegenomen en spullen gekocht. Halsoverkop en helemaal naief. Helemaal ervan overtuigd dat alles wel zou goed komen… Maar dus helemaal niet, na 1 maand begonnen de ‘problemen’. Ik liep enorm gestrest door de hond, hij huilde heel de dag door en als hij me zag beet hij in mijn kleren van enthousiasme. Eventjes was dat leuk maar toen begon hij echt me pijn te doen. Ik was ook te soft. Mijn vriend wou hem toen alleen buiten laten omdat hij nog niet afgeleerd was en zijn behoeften altijd binnen deed. Ik wou hem overdag binnen bij ons omdat ik het zielig vond dat hij alleen moest zitten. Dus na enkele discussies tussen ons hebben we toen beslist een nieuw baasje te zoeken. Ik deed een oproep op facebook waar ik eerlijk in vertelde dat ik het had onderschat en iemand zocht die overweg kon met Huskies. En ik vond ook iemand, een meisje uit Nederland die er enorm goed voor zorgt. Op dat moment was mijn hart zo verscheurd van verdriet, maar achteraf bekeken ben ik blij dat we dat beslist hebben. Dus Conclusie hieruit, geen honden meer in huis. Ik ben en blijf een kattenpersoon.

2 maand na onze les met de hond beslisten we om een katje in huis te nemen. Daar was ik niet vreemd mee dus ik wist waar ik aan begon. En iedereen weet dat een kat meer op zichzelf kan leven dan een hond. Dus we gingen naar een asiel waar net een nieuw nestje kittens was gebracht. Der waren 4 kittens, 2 zwartjes met een klein wit vlekje onder de hals, een gestreept bruintje en een rostje. Voor we naar het asiel gingen hadden ik en mijn vriend al elk voorgesteld welke kat we wilden. Ik een zwart met wit, hij een rostje. Dus dat nestje was ideaal. Uiteindelijk werd mijn vriend verliefd op het gestreepte katje en volgde ik er in. We mochten hem enkele dagen later halen. Noemden hem Tiger, en sinds is hij echt ons kindje. Hij is nu bijna 2 jaar bij ons en ik zou hem niet meer kunnen missen.

Hij is echt ons alles. Hij komt bij ons slapen in bed, als we tv kijken komt hij bij ons liggen. Spinnen, slapen, gek doen. Hij is ook heel speels, en vooral soms een kwade poes. Maar we houden van hem. ’s avonds in huis loop ik vaak gewoon in een shirtje zonder broek of in short. Wel sinds Tiger bij ons is zijn mijn benen een echt slachtveld. Ik heb al veel gevloekt van de pijn als hij telkens achter mijn benen en voeten aan holt en zich vast klamt met zijn nagels. Maar het is hem snel vergeven. Als ik mij douch, zit hij nestjes te wachten bij me in de badkamer. Doe ik de afwas of sta ik te koken is hij daar. Doe ik eens een dutje, komt hij bij me kroelen. Echt hij maakt mijn leven rijker. Wat hij ook doet is als we een balletje gooien, het mooi terug bij ons brengen om het nog eens te gooien. Echt hilarisch, daar is hij net als een hond. Hij kan soms ook echt op een grappige manier zitten of liggen. Dan neem ik meestal snel even mijn gsm om er foto’s van te maken. Dus 90% van de foto’s op mijn gsm zijn van Tiger. Echt. Ik deel er enkele met jullie. En ga nu weer verder kroelen met mijn beste vriendje.

 
{Ik zou graag eens weten of mijn blogs gelezen worden. En zo ja, wat kan er beter? Ik hoor het graag… Liefst op een aardige manier. Alvast bedankt. }

It’s a bored kind of life

Ik schrijf zo graag maar ik heb eigenlijk echt niks boeiends om over te vertellen. Ik wil zo graag iets maken met dit blog, een keer een hobby volbrengen. Want echt, ik ben een opgever, op alle gebieden. Een beetje tegen gas en ik sla helemaal dicht. Ik heb overal bevestiging voor nodig en kan alleen met goeie ideeën komen als ik me 100 procent zelfzeker voel. Heel weinig dus. Ik heb eigenlijk helemaal niks te doen in mijn dagelijks leven, ik heb geen hobby’s, heb niks waarvan ik in uitblink of echt goed in ben. Mijn leven bestaat gewoon uit 8u gaan werken, een job waar ik niet echt trots op kan zijn. Gewone arbeidster. En dan gewoon wekelijks het huishouden, poetsen, afwassen, koken, wassen, strijken. En that’s it. Dat is mijn leven, saai he? Ik vraag me echt af of ik de enige ben die eigl geen hobby’s heeft. Wel eigl zou schrijven mijn hobby kunnen zijn als ik leuke ideeën had. Maar die zijn soms heel ver te zoeken. Het enige wat ik dan doe is meelopen met mijn vriend naar de dingen die hij graag doet. Want ik heb echt nooit leuke ideeën om iets te gaan doen. Dat is ook 1 van de redenen waarom ik wil gaan bloggen… misschien doe ik dan eens leuke dingen die ik echt leuk vind gewoon omdat ik erover kan schrijven. Wie weet.

Zoals ik al zei ben ik een piekeraar. En dan vooral over mijn leven. Waar sta ik op dit moment, van waar kom ik, waar gaat mijn leven naartoe. Veel te veel dingen spoken door mijn hoofd. En meestal eindigt het dan precies telkens weer tot de conclusie: ik ben een saai mens. En daarna een grote huilbui. Weer. Dankjewel overgevoelige zelf.

Waarom ik zo overgevoelig ben? Word dat overgegeven van ouders op kind? Ligt dat aan de opvoeding? Of is het gewoon allemaal hoe ik ontwikkeld ben? Het enige wat ik weet is dat mijn moeder ook heel gevoelig is. Mijn ouders zijn op vroege leeftijd gescheiden. Mijn vader liet me min of meer in de steek. Wel niet echt, maar zo voelde het wel. Hij maakt het nu wel goed maar een deel van mijn jeugd is alles zo anders geweest. Door de week was ik bij mijn moeder en ‘sweekends naar mijn vader. Die een andere vrouw had, waar hij nu 2 kinderen mee heeft. Ik kan je verzekeren dat het soms wel pijn doet om te zien hoe een gelukkig gezinnetje hij nu heeft en hoe hij er voor zijn kinderen is. Nog steeds. Mijn moeder was niet echt welstellend dus als kind heb ik ook dingen gemist. Ik had alles wat ik nodig had, begrijp me niet verkeerd. Maar verjaardagsfeestjes met vrienden bij mij thuis heb ik nooit gehad. Schoolreisjes moest ik soms ook eens overslaan. De nieuwste speeldingetjes die iedereen had had ik net niet. Wat ik daardoor wel meegekregen heb is dat ik niet zo voor materialisme ben, en alles zou geven van mezelf aan een ander zo dat die zou gelukkig zijn. Soms niet goed, zeker niet voor hen die ervan profiteren, maar laat dat nu net 1 van de kantjes zijn van mezelf die ik niet wil verliezen. Nou genoeg gekraaid hierover. Ik hoop dat ik de volgende keer een super happy blogje kan schrijven, want anders word het hier te neerslachtig toch…

Mijn verboden liefde voor ongezonde voeding

Ik ga eens heel eerlijk zijn met jullie over mijn eet gedrag. Waar ik niet trots over mag zijn. Ik ben een ongezonde eter. Ik werk in de week redelijk laat. Mijn vriend heeft onregelmatige uren, waardoor hij dan geen zin heeft om te koken. Wat gebeurt er dan meestal? Wel dan nemen we ongezonde kant en klare maaltijden, of snel frietpot aan en frietjes met frikandellen. Of uiteten, wat dan ook inhoud: frietjes, pitta of pizza. Niet goed voor de lijn én de portemonnee. Ik ben er niet trots op maar het is moeilijk af te leren. Daarnaast ben ik ook nog eens een snoeper, ik lust heel graag chocolade en chips. Gebeurt meestal als ik voor de tv hang bij een film moet ik gelijk iets in mijn mond steken. En wat smaakt daar beter bij dan een lekkere ongezonde zak chips? En cola, cola, cola.

De ergste dag van de week is zondag. Mijn man volgt daarbij de bijbel, (zijn woorden) zondag = rustdag. Nou, bij mij: freetdag. Mijn man slaapt praktisch de hele dag, ik hang in de zetel met netflix erbij. En eens ik begin te snoepen, gaat er vanalles in. Begin mij dan te vervelen en daar ga ik. Net een eetmarathon. Ik voel mij er dan ‘s avonds echt ongelukkig door maar toch doe ik het elke keer weer. Ik heb gewoon het probleem dat zelfs als ik zeg ik neem er 1 ik het niet bij 1 kan laten.

Er bestaat tegenwoordig heel wat op te vermageren, maar ik vind het meestal te duur… zoals weightwatchers, Herbalife, etc. Ik had er graag zelf liever zo gedaan, zonder iets speciaals. Heb het ook al meerdere keren geprobeerd. Maar het is zo moeilijk die discipline aan te houden, damn! Ik wil geen grote aantallen kwijt maar zou toch graag weer op een gewicht zitten van max. 75, ik weeg er nu 85. Dus 10. Het is gewoon die knop omdraaien. Echt moeilijk.

Ik probeer het een laatste keer alleen. Het is nu de start van juni. De eerste dag. Ik probeer eerst mijn snoepen, chocolades, chips etc achterwege te houden en cola in te ruilen tegen water. Als ik daar, ik die eerste stap, alweer niet in slaag dan zal ik toch moeten gaan proberen met hulpmiddelen. Ik hou jullie op de hoogte 😅

van jezelf houden

Nu leg ik mezelf even ‘bloot’. Mijn groot zelfvertrouwen probleem. Ik zeg groot omdat ik er veel mee worstel in het dagelijks leven. Met ouder worden werd dit wel al beter. Wel eigenlijk bedoel ik dat ik nu meer kan ‘doen alsof’, en ik kan nu al meer die knop omdraaien. Ik werd er al sterker in. En ik weet zeker dat ik op een dag van mezelf zal houden. Ooit. 

Ik heb mijn studies niet afgemaakt omdat ik mezelf altijd minder vond dan een ander, waardoor ik me echt heel slecht voelde op school. Ik vergelijk mij met bijna elke vrouw waar mijn vriend naar kijkt of tegen spreekt. Ik twijfel aan alles wat ik doe. Ben heel afhankelijk. Heb altijd bevestiging nodig. Ik ben vooral heel ontevreden over hoe ik eruit zie. Meestal ontwijk ik spiegels. Soms durf ik geen schmink op. Voor de ver gezochte redenen, dat iedereen me zal aankijken en denken: die denkt ook dat die schmink haar er beter doet uit zien, niet dus. Ik kan moeilijk om met kritiek. Als ik voor de eerste keer met nieuwe kleren aan buiten ga, ben ik rad nerveus. Zie ik mensen kijken ben ik zelf al bezig wat in hun hoofd om gaat, hun mening over mij. Ik hoorde nooit echt ergens bij, heel simpel, omdat ik mezelf altijd af sluit tegenover anderen. Ik pas me altijd aan anderen aan. Ik vertrouw heel moeilijk nieuwe mensen. Ik denk dat ik de lelijkste en domste ben van de hele wereld. Ik vergelijk mijn leven met dat van andere. Wel ik vergelijk mijn leven met bekende mooie mensen. Terwijl we allemaal hetzelfde zijn, en dat weet ik maar toch. Toch worstel ik dagelijks met bovenstaande dingen.

Maar tegenwoordig heb ik al meer goede dagen dan slechte. En daar ben ik trots op.

I’m learning to love myself, it’s the hardest thing i’ve ever done.

road to the sunset