Een beetje heel introvert

Zoals ik al eerder zei loopt mijn zwangerschap op zijn eind en hebben we binnenkort ons klein wondertje bij ons. Ik ben al een tijdje thuis vanwege zwangerschapsverlof en merk dat ik afgelopen weken meer en meer in mezelf keer. Ik ben altijd al liever alleen geweest met zo weinig mogelijk mensen om me heen. Maar de laatste dagen zit ik echt op een dieptepunt. Ik heb praktisch geen sociaal contact en ik geniet er alleen maar van. Ik ben niet verdrietig maar heb gewoon echt geen zin in hele gesprekken, vooral praten dan. Via sociale media heb ik het minder, daar heb ik wel nog mijn contacten. Ik denk ook dat het gewoon ook te maken heeft met mijn laatste weken, dagen, als in echt alleen, alleen. Natuurlijk vind ik het niet erg dat ik straks mijn kleine meid 24/24 bij me heb, het gene waar ik meer tegen op zie is in heb is al het andere sociale die er bij komt kijken, met andere. Ik weet dat dat erg klinkt, maar ik wil gewoon even alles van me af schrijven. Ik vind het moeilijk om toe te geven omdat ik het ergens ook wel absurd vind, en liever super sociaal zou zijn. Maar helaas, dat sociale heeft er nooit echt in gezeten. Ik praat makkelijker mee in gesprekken met diepere betekenissen dan in gesprekken over koetjes en kalfjes. Want zo een gesprekken houd ik heel moeilijk aan, loopt altijd dood met mij. Dat terzijde heb ik dan gelukkig wel een super sociale partner die mij gelukkig al goed genoeg kent en dat accepteert. En mij soms eens uit mijn schulp trekt wanneer nodig.

Ik heb het ook moeilijk met de ‘verplichtingen’ die bij sociaal contact komen kijken. Vooral dat dan. Ik houd van mensen die ik in weken niet hoor of zelf stuur maar toch normaal doen wanneer we terug praten. En dat zijn er heel weinig. Dat verplichte dagelijkse/wekelijkse eraan vind ik moeilijk, daarom dat ik ook heel weinig vrienden heb. Ik heb er ook niet meer nodig want ik weet wel op wie ik kan rekenen.

Waar ik dan wel van geniet is om mensen te helpen met te luisteren. Als mensen in mijn omgeving gewoon willen praten en gehoord worden ben ik dan wel de juiste persoon. Al zeg ik het zelf. Maar mijn eigen problemen, demons, die los ik dan weer liever zelf op. Zoals eens neerschrijven, of wel heel luidkeels meezingen met mijn favoriete muziek, misschien ook eens goed uithuilen terwijl er depri platen op staan. Voor mij is muziek echt de beste therapie die er is. Ik vertel niet graag aan andere wat er in mijn hoofd speelt omdat ik soms heel ver kan gaan in gedachten. En door heel weinig mensen begrepen word. Daarom houd ik het dan liever in mijn hoofd of op een blog.

Zo, terwijl ik hier verder lekker alleen in stilte verder denk, ben ik heel blij dat ik deels eens kon neerschrijven. Lucht op. Als ik het later terug lees zal het waarschijnlijk weer verdwijnen in de prullenmand, waar het misschien hoort, maar voor nu was het wat ik nodig had.

Advertenties

Bijna mama

Ondertussen ben ik 39 weken ver en begint het echt allemaal dichterbij te komen. Ze kan er nu elk moment zijn, en wat duurt dat wachten lang. Deze week sluit ik een deel af in mijn leven en start er een nieuw hoofdstuk. Dat vind ik echt allemaal spannend en leuk, maar toch heb ik er schrik voor. Schrik om geen goede moeder te zijn. Schrik dat ik alles verkeerd ga aanpakken. Ook word ik emotioneel, waarschijnlijk grotendeels door de hormonen, maar ook omdat ik weet dat de bevalling ook het einde is van een ander deel van mijn leven. Mijn leven met minder zorgen en weinig verplichtingen, ook precies mijn ‘jong’ leven, want ik word moeder. Alles zal nu in teken gaan staan van haar. En dat zie ik echt zitten, begrijp me niet verkeerd. Maar aan de andere kant voelt dit ook zo raar, het leven gaat zo snel voorbij. Dat heb ik nu wel gemerkt die 9 maanden. Leek nog gisteren dat ik wist dat ik zwanger was, en nu heb ik haar bijna in mijn armen… ons kleine wondertje.

Ook wil de bevalling zeggen dat ik haar moet delen, delen met iedereen. En dat vind ik ook eng, ik heb haar nu al die maanden al in mijn buik en vind het echt eng dat ze straks in ieders armen zal genomen worden. Maar dat is zo’n een typisch gevoel zeker? Straks als ik weer ga werken zal ik haar ook moeten achterlaten, dus de eerste weken dat ik nog niet werken ga neem ik me voor om volop van haar te genieten. Mijn kleine meisje…

Voor de bevalling zelf heb ik ook best wat schrik, ik probeer er niet te veel bij stil te staan. Heb me ook al voldoende laten informeren. Maar uiteindelijk kan je je hier toch niet echt op voorbereiden. Ik ben benieuwd naar alles, maar dan met een bang hartje. Ik ben benieuwd hoe ze er ook zal gaan uitzien, en wie zijn karaktertje ze zal hebben. Maar voornamelijk hoop ik op een goede gezondheid, de rest is bijzaak.

Lieve kleine meid, wij zijn er klaar voor als jij er klaar voor bent. Kom maar. We wachten ongeduldig af tot wanneer je beslist dat het tijd is. Ik zal je alle liefde geven die ik bezit. Tot snel, je mama. ❤️